پ ن 1. اشک مهتاب یکساله شد...خواهم نوشت...وقتی می دانم نیازی به گفتن نیست!!!
پ ن 2. گوشۀ تنهایی من قدیمی ترین دوست و یار همیشگی اشک مهتاب..مرا در حریم امن
          چشمانت به آرامش برسان...ضمن تشکر از بقیه دوستان...
پ ن 3. بعد از حذف ویلاگ پسر تنها (وبلاگ قبلی من) دیگر فکر نمی کردم به دنیای مجازی
          شعر برگردم... ولی مثل همیشه نمی توان از من برداشت دقیقی داشت..
پ ن 4. قابل توجه دوستانی که خواسته بودند بیوگرافی خودم را بنویسم: تا آخر همین ماه آماده
         خواهد شد..
پ ن 5.دو سوال: 1)بهترین پست اشک مهتاب در طول این یکسال؟
                      2)بهترین راه خود کشی؟!؟
پ ن 6. در فضای وبلاگ تغیراتی ایجاد خواهد شد...ازدیدگاههای شما استفاده خواهم کرد...

                                                                         

مي‌ترسم  مي‌ترسم؛

نه از تعقيب سايه و سنگ ،

نه از شب‌هاي بي‌مهتاب و زوزه‌ي گرگ ،

از آدم‌ها...

 از آدم‌ها مي‌ترسم .

از آن‌که با من مي‌نشيند و برمي‌خيزد .

از آن‌که هر صبح به سلامي و لبخندي پاسخم مي‌گويد .

از دوست‌نمايان ...

از آن‌که دوست مي‌نمايد مي‌ترسم .

از همانان‌که  به قول فروغ :

 مرا مي‌بوسند و طناب دار مرا مي‌بافند ...

 سال‌هاست که مي‌ترسم .....

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این روزا خیلی دلم گرفته انگار از حرف خالیم فقط بگم بد جوری یکی از دوستای نزدیکم بهم خیانت کرد...

امان از خنجر نارفیقان

ســـــــــاقيا آمدن عيد مبارک بادت
وان مواعيد که کردی مرود از يادت

در شگفتم که درين مدتِ ايـــام فراق
برگرفتی ز حريفان دل و دل می‌دادت

برسان بندگی دختر رز گو بدر آی
که دم همت ما کرد ز بــند آزادت

شادی مجلسيان در قدم و مقدم توست
جای غم باد هر آن دل که نخواهد شادت

شکر ايزد که ز تاراج خـــــزان رخنه نيافت
بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت

چشم بد دور کز آن تفرقه‌ات باز آورد
طـــــــالع نامور و دولت مــــادرزادت

حافظ از دست مده دولت اين کشتی نوح
ورنه طـــــــوفان حـــــــوادث ببرد بنيادت

( حافظ )

ترانه های نامفهوم خیالات دور

ذهن را از هستی بودن

به فریاد شدن می رساند

و تمام غزلواره های دل

تلخکامی دنیا را می نگارد

در تجسم رویای درون

سکوت این همه تصویر

تردید این همه چهره

فرار این همه دل

مرا بیش از بیش می ترساند

و انتظار

این انتظار کشنده

وجودم را مالامال درد می کند

صدای تپش قلبم آینه دلم را پر ترک کرده

گویی نقش بند نگاه دل

همان انتظار بی پایان شده

هیچ نگفتم

اما شاید سزاوار این نگاه های کور

همه عمر انتظار

همه عمر دلواپسی باشد

نگاهم به نگاه جاده خیره مانده

شاید فریادم را باد رسانده باشد

و شاید صدایم را طنین این ساز شکسته

که هنوز هم صدای بودن ندارد رسانده باشد

و شاید دلتنگی ام

خسته تر کرده باشد ترا

فکر کردم

با خود اندیشیدم این بار

از پشت حصار کدامین نفس

صدایم را خواهی شنید

نفس هایم به شماره افتاده

خسته شدم از این همه تکرار

شاید در این گمگشتگی

تو را بیابم

و شاید همچنان بر نگاهم

پریشانی باشد

می دانی

تمام بودن را جمع کرده تمامیم

تمام

تمام یعنی انتظار

انتظار یعنی فریاد

فریاد یعنی بیقراری

بیقراری یعنی تو !

ما کجاییم؟؟

در انتهاي بودن زندگي

برزخ سرنوشت

روزگار را مسخ خويش مي كند

و مسافر راه زندگي

سوار بر سكوت بودنش

رنج دوران را تجربه مي كند

در انزواي محض آن سكوت

نبض دل شكست

اشك چون سيل روانه شد

چشم هاي خسته اين بار

رنج بودن را فرياد كرد

قطره ، قطره

بي صدا ، بي صدا

اما اندوه دل كم نشد ،

اندوه دل كم نشد

و آينه

كه نگاه دل را به بيرون كشانده بود

و ضرب آهنگ همان بيداد ها

فرياد پشت فرياد

ضجه درون

درد اين همه سال

زجر اين همه سختي

تو كه مي دانستي روزي

سكوت فرياد خواهد شد

پس چرا خود را آماده نكرده بودي

چرا لحظه فرياد شدن

آخرين اميد بودن را نيز مدفون ديدي !!!

چرا بر رنج آن لحظه سكوت كردي

چرا تاوان اين همه درد

اين فرياد كشنده بود

چرا ؟

و من

رها از نگاه بودن

به انتظار معجزه باران

تنها کنج حصار دل اشک می ریختم

و آسمان

در سکوت مبهم ابرها

برای باران التماس می کرد

ضجه هایم فریاد می شد

درونم مبارزه را شروع کرد

جنگ سکوت ، جنگ فریاد

ابرها پچ پچ کردند

گویی نقشه می کشیدند

صداها مرا رنج می داد

ابرها به خود بالیدند

آسمان سیاه شد

ابرها غریدند

آسمان بی تاب شد

من ترسیده بودم

و ناگهان آسمان

به خود لرزید

باران بارید

به اجبار یک ترس

به اجبار یک تردید

باران بارید

و صدای من در اندوه باران گم شد...

و اینک سکوت کرده

چهره ای از یک روح بی تاب

مرگی از تجسم یک تصویر ناب

فریادی از درد ماندن

و اینک همان تقدیر

پرنده پر زد

آسمان بارید

خورشید گرم تر شد...

تنش لرزید

و دانست که در این سکوت

که همچون سکوت کویر

انتظار می طلبد

درونش همه چیز را باخته

چشم هایش رابست

دلش لرزید

یک انعکاس واقعی

این بار نمی خواست

چشم هایش ببینند

همان بی قراری ها

همان تردید ها

اما محکم به استواری یک حقیقت

و جلای رسیدن

چشم هایش را گشود

آسمان دلیل بی دلیل شد  

پرنده پرید

اتاق ، صدای بی صدا

همان سکوت !

((این روزها از من تا دل

فاصله ای است تا مرز نشناختن

این روزها دلم بر سکوت هم می خندد..))

با توام

با تو بودم و با تو هستم

با تو که سرنوشت مرا رقم زدی

روحم را مجروح کردی

و چشمانم را پر از اشک

و دستانم را با لبانت آشنا ساختی...

با تو که گلهای شعمدانی باغچه ام را خشکاندی

پرستوهایی که در طاقچه اتاقم آشیان کرده بودند پراندی

بهار رویاهایم را مبدل به خزانش کردی

عاشق بودم

تو عشقم را ربودی و احساسم را در بی احساسی خود مدفون ساختی...

سالهلست که زمان در گذر است

و من بسنده کرده ام به: شاید فردا

و بارها گفته ام: شاید فردا سرنوشت تلخ و محنت زایم پایان پذیرد

با توام و باز برای تو می نویسم.

کاش می تونستم چشمانم رو تهدید کنم

تا به خاطر تو اشک حسرت نبارن

وکاش می تونستم عشق رو فراموش کنم...

عاشقی تو این دوره معنایی نداره

دیگه نمی خوام عاشق باشم

اما نمیشه

می خوام عشق رو فراموش کنم

اما نمی تونم...

آخه میگن

هر کی عاشق نباشه آدم نیست...

یادته

یه روز بهم گفتی:

هر وقت خواستی گریه کنی

برو زیر بارون تا کسی اشکا تو نبینه...

گفتم اگه بارون نیومد چی؟

گفتی اگه چشمای قشنگ تو بباره آسمون هم گریه میکنه!

گفتم یه خواهش دارم...

وقتی آسمون چشمام خواست بباره تنهام نذار!

گفتی: باشه مطمئن باش

حالا امروز من دارم گریه می کنم

اما آسمون نمی باره

تو هم اون دورا وایستادی داری بهم می خندی...