تبليغاتX
زنــده بـگــور

زنــده بـگــور

افـکار پـوچ بـاشـد! ولـی از هـر حقیـقتـی بیشتـر مـرا شکنجــه مـی کـند.

HOMEPAGE

E-MAIL

BLOGSKIN

بگذار تا ببوسمت ای صبح نوش خند

بگذار تا بنوشمت ای جام پر شراب

بیمار خنده های توامبیشتر بخند

خورشید تابناک منی بیشتر بتاب!

+ به خاک سپرده شده درشنبه سی ام خرداد 1388 توسط مجـتـبـی


عشق چیست؟ برای همه ی رجاله ها یک هرزگی یک ولنگاری موقتی است. عشق رجاله ها را باید در تصنیف های هرزه و فحشا و اصطلاحات رکیک که در عالم مستی و هشیاری تکرار می کنند پیدا کرد. مثل دست خر تو لجن زدن و خاک توی سر کردن. ولی عشق نسبت به او برای من چیز دیگری بود...

                                                                             صادق هدایت/ بوف کور

+ به خاک سپرده شده درپنجشنبه سی و یکم اردیبهشت 1388 توسط مجـتـبـی |


بگذر...

  رها شو

          که نگاهت قلب بیمارت را خسته خواهد کرد...

                                           چشمهایت را ببند تا نگاهت را نبینند

تو نیز چشمهایم را ندیدی

تو نیز چشمهایت را از من دریغ کن...

تا در نگاه چشمهایم محکوم نشوی....

* * *

اصلا حال خوشی ندارم انگار از حرف خالیم فقط سل نو رو تبریک بگم نگن نگفت....

با اینکه در این ایام به شهریتان آمده ام و فعلا از هوای قی آور مشهد فاصله گرفته ام و تنفس و تفکر بر من آسان شده ولی باز هم نمی توانم به خودم دلداری بدهم و یا بهتر خودم را گول بزنم..

در سالی که گذشت اتفاقات عجیب و ماوراء طبیعی زیادی برایم پیش آمد که خاطر بعضی از دوستان را مکدر کرد از جمله Suicide ...خانمها آقایان از من نرنجید این منم مجتبی....

چرا نمیشه مثل گذشته ها بوی بهار را استنشاق کرد؟چقدر دلم برای کودکانه تنگ شده!!آه فرهاد

شادی شکستن قلک پول
                        وحشت کم شدن سکهء عیدی از شمردن زیاد
           بوی اسکناس تا نخوردهء لای کتاب
                                                                                   با اینا زمستون و سر میکنم
                                                                                        با اینا خیستگی مو در میکنم....

+ به خاک سپرده شده درشنبه هشتم فروردین 1388 توسط مجـتـبـی |


بوی باران بوی سبزه بوی خاک
شاخه های شسته باران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگ های سبز بید
عطر نرگس رقص باد
نغمه ی شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش به حال روزگــار

خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتــاب

ترانه سرا: فریدون مشیری
خواننده: داریوش اقبالی                     
آهنگ و تنظیم: اسفندیار منفردزاده
 

+ به خاک سپرده شده درسه شنبه بیست و هفتم اسفند 1387 توسط مجـتـبـی


iS iT mE you

?loOkiNg FoR 

 

+ به خاک سپرده شده درچهارشنبه سی ام بهمن 1387 توسط مجـتـبـی


زنده بودن را در بیداری بگذرانیم...

                                        که سالها به اجبار خواهیم خفت!!!

                                                                                         "دکتر علی شریعتی"

پ ن ۱: این روزها GaMe OvEr شدم...

پ ن ۲: آه...

+ به خاک سپرده شده دریکشنبه بیست و نهم دی 1387 توسط مجـتـبـی


در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد و می تراشد. این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد چون عموما عادت دارند که این دردهای باور نکردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند. و اگرکسی بگوید یا بنویسد مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک وتمسخرآمیزی تلقی بکنند. زیرا بشر هنوز چاره و داروئی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به واسطه شراب و خواب مصنوعی به وسیله افیون و مواد مخدره است. ولی افسوس که تاثیر این گونه داروها موقت است و به جای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می افزاید. 

*          *          *  

پ ن۱: آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبیعی این انعکاس سایه روح که در حالت اغماء و برزخ بین خواب و بیداری جلوه می کند کسی پی خواهد برد؟

پ ن۲: هرچی دنبال شعر و مطلب گشتم دیدم هیچ چیز جز کلام هدایت به واقعیت نزدیک نیست.

پ ن۳: آه....                                                                                        

+ به خاک سپرده شده دردوشنبه هجدهم آذر 1387 توسط مجـتـبـی |


و من به بیستم آبانماه متولد شدم...

                          در فصل پائیز فصل نا امیدی و کوچ

                                                        فصل ریختن و له شدن

                                                                                 فصل مرگ...

در شبی تاریک و بارانی...

نمی دانم چه میکردم

ولی سخت می گریستم

اما نه از سر گرسنگی

یا از خجالت این که پرستاران مرا برهنه می دیدند!!!

برای این گریه میکردم که نمی خواستم بیایم

اما از همان روز نخست طعم استبداد را چشیدم

آری خداوند مرا آفرید

                   اما به زور!!!

                             من هیچ اختیاری نداشتم...

                                                دوستان خوبم تولدم را تسلیت بگوئید!!!

+ به خاک سپرده شده دردوشنبه بیستم آبان 1387 توسط مجـتـبـی |


باکره گی دلیل قانع کننده ای برای پاکدامنی است

                         اما وجدان چیز دیگری است ...

*             *             *

چه تنهاست سنگ

چه داستانها که از دل کوه می داند

و شیشه طاقت ندارد

 ذره ای از آن را بشنفد!

ومن به تنهایی سنگ ایمان دارم

                     هر چند گاهی

ناباورانه سنگ میشوم و دست میشوم و پرتاب میشوم و می شکنم...!

                                               وه ! چه آرام من از من می شکنم...

                                                          آری گاهی من بی وجدان می شوم...

                                                                                 به سادگی من ایمان بیاور...

+ به خاک سپرده شده درشنبه بیستم مهر 1387 توسط مجـتـبـی |


خستــه شــدم ...

خوب بود می توانستم کاسه ی سر خودم را باز کنم

و همه ی این توده ی نرم خاکستری پیچ پیچ کله ی خود را در بیاورم

و بینــدازم دور...

بینــدازم جلـو سـگ!!!

هیـچ کـس نمی تواند پی ببرد

هیچ کس باور نخواهد کرد

به کسی که دستش از همه جا کوتاه شده می گویند:

برو سـرت را بگذار و بمیــر!!!

اما وقتی مـرگ هم آدم را نمـی خواهد

وقتی مـرگ هم پشتش را به آدم می کند

مرگــی که نمی آید و نمی خواهـد بیاید!!!

*              *              *

پ ن ۱: خیلی عصبانی ام - خسته ام - ناراحتم - متنفرم...

پ ن ۲: میخواد باورتون بشه میخواد نشه اصلا واسم مهم نیست... دو روز پیش یه خودکشی کوچیک

 داشتم.. اما فهمیدم جسارت این کار رو هم ندارم...هنوز خیلی ضعیفم...شاید دلیلشو توی پست های

 آینده نوشتم ...البته اگه زنده بودم!!!

پ ن ۳: اصلا سعی نکنید نصیحتم کنین...

+ به خاک سپرده شده درشنبه شانزدهم شهریور 1387 توسط مجـتـبـی |


شما را به خدا بفهمید چه میگویم:

 از این جهنمی که برایم ساخته اند خسته ام! از سوختن بیزارم..

 از این طی طریق کج دار و مریض ٬ ملولم!

 رگهای آبی دستانم تیغ را طلب میکنند..

 یا آنقدر بزرگم که به جهان نمیگنجم و یا آنقدر کوچــــــــــکم که گنجایشم از جهان کمتر است!

 مهم نیست!

 مهم نیست!

 کودکی که نام مجتبی بر او نهادند و بزرگ شد و  ... جایی زیر صفر نفس میکشد!

 درد من نام ندارد!

  درد من مثل خودم گمنام است..                                                      

                                              درد من مثل خودم گمنام است..

 ○               ○               ○

  خوب میدانم اگر بدترین شاعر دنیا نباشم

لا اقل بهترینشان که هستم!

 همینکه مادرم میگوید دیوانه شدم شروع خوبیست..

 دیوانگی انتهای شاعریست..

 ..

 گاهی می اندیشم دلیل بی بدیل بودنم از چیست؟

 انگشتان بی حیای من جز ابر کدام تن عریان را به لبهایم اشــاره کردند؟

 چرا همیشه در پس و پیش این سایه ( که هم نام من است! ) هیچ دستی

 برای سلام کردن و یا حتی تفـــــــــــالی بی نیت از جیبی بیرون نمی آید؟

                         "آیا من از سر اتفاق زنده ام هنوز؟"

 ○               ○               ○

 طفره میروم..

 سیاه میشوم.... پاکت سیگارم را از جیب پیراهنم در می آورم و همان جمله ها را تکرار میکنم :

من کسی را نکشتم..

این روزها محکومم به کشتن مردی که میگویند هم نام من بود..

+ به خاک سپرده شده درشنبه دوم شهریور 1387 توسط مجـتـبـی |


کو شانه ای تا به یمن حضورش ، بلاهت این دل ساده را زار بزنم..؟

 

من غریبانه به این بی کسی  ِ ممتد و تلخ ، مصلوبم!

 

کجاست حافظه ای که تمثــــیل دلتنگی هایم را به پاس تنها اندکی دلخوشی به او هدیـه کنم ؟

 

 کو چشمی که میان اینهمه چشمان آلوده ، سوسوی ِ اعتماد را در ژرف ترین و بدیهی ترین

 

 تکیه کلامم ( سلام.. ) بیابد ؟

 

کاش کسی بود تا بداند میان اینهمه دست نوشتـــــه های سپید و ترانه های سیاه و خاطـرات

 

 خاکستری تنها به دنبال دستی میگردم که دست مرا بگیرد و در جواب سلامــــــــم صادقانـه

 

 بگوید : سلام....

 

میان این سمفونی ِ تلخ ، تنها به دنبال نـُتی میگشتم که معنی ِ "اعتماد" میداد...

                                                                                                        همین....

 

 

                                       

 

 

پ ن  :  آنقدر از دست سادگی هایم کلافه ام که چشم ندارم خودم را ببینم. آنقدر در این ساعات ِ

 

           یخ زده و منجمد از خودم متنفرم که جرات نمی کنم از کنار آیینه عبور کنم.. آنقــدر از

 

           تلاش باطلــــم برای اینکه به خودم بقبولانـم که " اشتباه می کنی " مایوســم که توان

 

           ندارم قامت راست کنم... چند سال پیر شدم طی چند روزی که گذشت...

 

           دلم به حال خودم میسوزه! ..

 

          آنقدر از دست سادگی هایم کلافه ام که دوست دارم روی اسمم عق بزنم و این دل را از

 

          سینه بیرون بکشم و در زباله دانی ِ روزمرگی چال کنم! دوست دارم مثل همه باشم..

 

          فارغ از احساس و فکر و خیال و اعتماد و سادگی و دلبستگی و .... !

 

                                                                                                   اما افسوس....

پ ن: بیـوگرافی آماده شد ~>

+ به خاک سپرده شده درچهارشنبه دوم مرداد 1387 توسط مجـتـبـی |


آنجا که همجنس باز و قصاب بر سرتقسیم لاشه ای  ....

                                         خنجر بر گلوی هم فرو می کنند....

                                                                         من خسته و بی کس .....  

          جنازه ی خود را بر دوش دارم و در پی گورستانی میگردم!!!

 

پ ن 1. اشک مهتاب یکساله شد...خواهم نوشت...وقتی می دانم نیازی به گفتن نیست!!!
پ ن 2.
گوشۀ تنهایی من قدیمی ترین دوست و یار همیشگی اشک مهتاب..مرا در حریم امن
          چشمانت به آرامش برسان...ضمن تشکر از بقیه دوستان...
پ ن 3. بعد از حذف ویلاگ پسر تنها (وبلاگ قبلی من) دیگر فکر نمی کردم به دنیای مجازی
          شعر برگردم... ولی مثل همیشه نمی توان از من برداشت دقیقی داشت..
پ ن 4. قابل توجه دوستانی که خواسته بودند بیوگرافی خودم را بنویسم: تا آخر همین ماه آماده
         خواهد شد..
پ ن 5.دو سوال: 1)بهترین پست اشک مهتاب در طول این یکسال؟
                      2)بهترین راه خود کشی؟!؟
پ ن 6. در فضای وبلاگ تغیراتی ایجاد خواهد شد...ازدیدگاههای شما استفاده خواهم کرد...

                                                                         

+ به خاک سپرده شده دریکشنبه دوم تیر 1387 توسط مجـتـبـی |