وقتـی که مــرگ به ســراغـت می آیـد ...
حسرت زندگی پوچت
ثروتی که با ذره ذره وجودت
و عزتی که با قطره قطره آبرویت
جمع کرده بودی به ناگاه برایت بی مفهوم و بی ارزش میشود
                                                              وقتـی که مــرگ به ســراغـت می آیـد ...
وحشت وجودت را فرا میگیرد
ترس تمام اندامت را می لرزاند
و عزرائیل جانت را چنان میگیرد که گویی هرگز زاده نشده ای
                                                              وقتـی که مــرگ به ســراغـت می آیـد ...
بدان که آسوده شدی از تمام زشتی ها
بدان که فارغ شدی از جهنمی بد تر از هزار کرور آتش
بدان که تو دیگر زخم عشق و فریاد درد را تجربه نخواهی کرد
و با تمام وجودت درک میکنی ؛
که چه زیبا است مرگ!!
                                                            وقتـی که مــرگ به ســراغـت می آیـد ...
بــدان که تو دیــگر مــــــــــــــــرده ای!!
                                                 *         *          *
پ ن 1: از تنهایی به ترانه پناه برده ام که نه دروغ می گوید و نه مرا تنها می گذارد..
کاش همه ی ما مصرعی از یک ترانه بودیم...کوتاه اما پاک...
پ ن 2: به دستهایم که نگاه میکنم و خطوط در هم شان را دنبال میکنم به هیچ نتیجه ای نمیرسم...
گمان میبرم گره کار من یه جایی در کف دست خودم کور شده باشد!!