من غریبانه به این بی کسی  ِ ممتد و تلخ ، مصلوبم!

کجاست حافظه ای که تمثــــیل دلتنگی هایم را به پاس تنها اندکی دلخوشی به او هدیـه کنم ؟

 کو چشمی که میان اینهمه چشمان آلوده ، سوسوی ِ اعتماد را در ژرف ترین و بدیهی ترین

 تکیه کلامم ( سلام.. ) بیابد ؟

کاش کسی بود تا بداند میان اینهمه دست نوشتـــــه های سپید و ترانه های سیاه و خاطـرات

 خاکستری تنها به دنبال دستی میگردم که دست مرا بگیرد و در جواب سلامــــــــم صادقانـه

 بگوید : سلام....

میان این سمفونی ِ تلخ ، تنها به دنبال نـُتی میگشتم که معنی ِ "اعتماد" میداد...

                                                                                                        همین....

○                    ○                    ○

پ ن  :  آنقدر از دست سادگی هایم کلافه ام که چشم ندارم خودم را ببینم. آنقدر در این ساعات ِ

           یخ زده و منجمد از خودم متنفرم که جرات نمی کنم از کنار آیینه عبور کنم.. آنقــدر از

           تلاش باطلــــم برای اینکه به خودم بقبولانـم که " اشتباه می کنی " مایوســم که توان

           ندارم قامت راست کنم... چند سال پیر شدم طی چند روزی که گذشت...

           دلم به حال خودم میسوزه! ..

          آنقدر از دست سادگی هایم کلافه ام که دوست دارم روی اسمم عق بزنم و این دل را از

          سینه بیرون بکشم و در زباله دانی ِ روزمرگی چال کنم! دوست دارم مثل همه باشم..

          فارغ از احساس و فکر و خیال و اعتماد و سادگی و دلبستگی و .... !

                                                                                                   اما افسوس....

پ ن: بیـوگرافی آماده شد ~>