خوب بود می توانستم کاسه ی سر خودم را باز کنم

و همه ی این توده ی نرم خاکستری پیچ پیچ کله ی خود را در بیاورم

و بینــدازم دور...

بینــدازم جلـو سـگ!!!

هیـچ کـس نمی تواند پی ببرد

هیچ کس باور نخواهد کرد

به کسی که دستش از همه جا کوتاه شده می گویند:

برو سـرت را بگذار و بمیــر!!!

اما وقتی مـرگ هم آدم را نمـی خواهد

وقتی مـرگ هم پشتش را به آدم می کند

مرگــی که نمی آید و نمی خواهـد بیاید!!!

*              *              *

پ ن ۱: خیلی عصبانی ام - خسته ام - ناراحتم - متنفرم...

پ ن ۲: میخواد باورتون بشه میخواد نشه اصلا واسم مهم نیست... دو روز پیش یه خودکشی کوچیک

 داشتم.. اما فهمیدم جسارت این کار رو هم ندارم...هنوز خیلی ضعیفم...شاید دلیلشو توی پست های

 آینده نوشتم ...البته اگه زنده بودم!!!

پ ن ۳: اصلا سعی نکنید نصیحتم کنین...

 از این جهنمی که برایم ساخته اند خسته ام! از سوختن بیزارم..

 از این طی طریق کج دار و مریض ٬ ملولم!

 رگهای آبی دستانم تیغ را طلب میکنند..

 یا آنقدر بزرگم که به جهان نمیگنجم و یا آنقدر کوچــــــــــکم که گنجایشم از جهان کمتر است!

 مهم نیست!

 مهم نیست!

 کودکی که نام مجتبی بر او نهادند و بزرگ شد و  ... جایی زیر صفر نفس میکشد!

 درد من نام ندارد!

  درد من مثل خودم گمنام است..                                                      

                                              درد من مثل خودم گمنام است..

 ○               ○               ○

  خوب میدانم اگر بدترین شاعر دنیا نباشم

لا اقل بهترینشان که هستم!

 همینکه مادرم میگوید دیوانه شدم شروع خوبیست..

 دیوانگی انتهای شاعریست..

 ..

 گاهی می اندیشم دلیل بی بدیل بودنم از چیست؟

 انگشتان بی حیای من جز ابر کدام تن عریان را به لبهایم اشــاره کردند؟

 چرا همیشه در پس و پیش این سایه ( که هم نام من است! ) هیچ دستی

 برای سلام کردن و یا حتی تفـــــــــــالی بی نیت از جیبی بیرون نمی آید؟

                         "آیا من از سر اتفاق زنده ام هنوز؟"

 ○               ○               ○

 طفره میروم..

 سیاه میشوم.... پاکت سیگارم را از جیب پیراهنم در می آورم و همان جمله ها را تکرار میکنم :

من کسی را نکشتم..

این روزها محکومم به کشتن مردی که میگویند هم نام من بود..