در فصل پائیز فصل نا امیدی و کوچ

                                                        فصل ریختن و له شدن

                                                                                 فصل مرگ...

در شبی تاریک و بارانی...

نمی دانم چه میکردم

ولی سخت می گریستم

اما نه از سر گرسنگی

یا از خجالت این که پرستاران مرا برهنه می دیدند!!!

برای این گریه میکردم که نمی خواستم بیایم

اما از همان روز نخست طعم استبداد را چشیدم

آری خداوند مرا آفرید

                   اما به زور!!!

                             من هیچ اختیاری نداشتم...

                                                دوستان خوبم تولدم را تسلیت بگوئید!!!